Η Σατραπεία | K.Π. Kαβάφης

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

βαριά μου ελαφρότητα

..δεν δικαιολογείται κάποιος για τις πράξεις του από το γεγονός ότι δεν γνώριζε..

μία αναφορά που εσωκλείεται μέσα σε μία πρωτογενή αναφορά 
_ αυτή του Τόμας για τον Οιδίποδα

Ποιος είναι ο Τόμας; 

Στην ουσία δεν υπάρχει, είναι ένα αποτύπωμα μέσα μου, μέσα σου και στον καθένα, ακριβώς όπως κάθε χαρακτήρας πλαστός τον οποίο εμπνεύστηκε ο συγγραφέας για να ζήσει αυτό που θα ήθελε, πέραν από το όριο που είχε επιβάλει στον εαυτό του. Κάπως έτσι είσαι και συ, χωρίς να είσαι συγγραφέας, ζεις στιγμές δανεικά μέσα από την ιδιότητα ενός άλλου χαρακτήρα, τον οποίο κάθε λίγο υποδύεσαι προκειμένου να κάνεις πράξη αυτά που θα ήθελες.

Ποιος είσαι εσύ;

Ένα συνονθύλευμα σκέψεων, επιθυμιών και αλληλεπιδράσεων ..πρακτικά τίποτα διαφορετικό από το υπόλοιπο είδος της ανθρωπότητας.. αλλά σίγουρα διαφέρεις σε μία μικρή λεπτομέρεια, αυτή την διαφορετικότητα της οσμής πάνω στο δέρμα σου .. την οσμή από τις εκκρίσεις των πόρων του δέρματος σου. 

Ελαφρότητα_

Είναι η ιδιότητα να αναγνωρίσεις την στιγμή κατά την οποία ουσιαστικά τίποτα δεν έχει υπόσταση και πως οι στιγμές που μοιραστήκαμε είναι μονάχα αποτυπώματα μιας ίσως ενδότερης επιθυμίας μας, την οποία μπορεί να μη θέλουμε να εξωτερικεύσουμε γιατί πιθανόν είναι βολικό να μένει εκεί κάτω από την επιφάνεια των πρόσκαιρων εμπειριών μας. 

Βαρύτητα_ 

Είναι αυτό που με κρατάει πιστά σε ένα μεταίχμιο με προοπτικές αφανείς και συναισθήματα εκκολαπτόμενα κάτω από την μάσκα της τρυφερότητας.

Κανείς δεν έχει όμως κάποια αποστολή σε αυτή την ζωή.. Γιατί απλά όλα είναι θέμα επιλογών, η μοίρα δεν υφίσταται και το πεπρωμένο δεν σε κυνηγά μανιωδώς.. όλα είναι απλά ένας εύκολος τρόπος να αιτιολογήσεις και να δικαιολογήσεις καταστάσεις στο μυαλό σου.. ακριβώς όπως και το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Μπορεί να σου ανοίξει έναν δρόμο,ναι.. αλλά δεν ευθύνεται για τον προορισμό που τελικά θα βρεθείς.. και πάλι εσύ χάραξες τη διαδρομή. 

..αυτό που ξέρω είναι ότι ξέρω, οπότε σίγουρα δεν μπορώ να δικαιολογηθώ..

Wilderness | Carl Sandburg

There is a wolf in me . . . fangs pointed for tearing gashes . . . a red tongue for raw meat . . . and the hot lapping of blood—I keep this wolf because the wilderness gave it to me and the wilderness will not let it go.    

There is a fox in me . . . a silver-gray fox . . . I sniff and guess . . . I pick things out of the wind and air . . . I nose in the dark night and take sleepers and eat them and hide the feathers . . . I circle and loop and double-cross.

There is a hog in me . . . a snout and a belly . . . a machinery for eating and grunting . . . a machinery for sleeping satisfied in the sun—I got this too from the wilderness and the wilderness will not let it go.

There is a fish in me . . . I know I came from salt-blue water-gates . . . I scurried with shoals of herring . . . I blew waterspouts with porpoises . . . before land was . . . before the water went down . . . before Noah . . . before the first chaper of Genesis.

There is a baboon in me . . . clambering-clawed . . . dog-faced . . . yawping a galoot’s hunger . . . hairy under the armpits . . . here are the hawk-eyed hankering men . . . here are the blonde and blue-eyed women . . . here they hide curled asleep waiting . . . ready to snarl and kill . . . ready to sing and give milk . . . wating—I keep the baboon because the wilderness says so.

There is an eagle in me and a mockingbird . . . and the eagle flies among the Rocky Mountains of my dreams and fights among the Sierra crags of what I want . . . and the mockingbird warbles in the early forenoon before the dew is gone, warbles in the underbrush of my Chattanoogas of hope, gushes over the blue Ozark foothills of my wishes—And I got the eagle and the mockingbird from the wilderness.

O, I got a zoo, I got a menagerie, inside my ribs, under my bony head, under my red-valve heart—and I got something else: it is a man-child heart, a woman-child heart: it is a father and mother and lover: it came from God-Knows-Where: it is going to God-Knows-Where—For I am the keeper of the zoo: I say yes and no: I sing and kill and work: I am a pal of the world: I came from the wilderness.

Το Χάος της Θεωρίας

Μία από κείνες τις στιγμές που περπατάς σε αγαπημένες λεωφόρους μοναχός και σ'αρέσει γιατί τις αγάπησες διασχίζοντας τες κάθε τόσο.. εκεί στην ηρεμία του μυαλού με το ένα μέρος του εγκεφάλου συγκεντρωμένο στην μουσική που παίζει στα ακουστικά και το άλλο μέρος να λαμβάνει μηνύματα από τις μνήμες που ταυτίστηκαν πάνω στην μελωδία και τον στίχο που αναγνωρίζεις για άλλη μια φορά, όπως αυτόν τον δρόμο που πατάς εκείνη ακριβώς τη στιγμή..


Και κάπως έτσι έβλεπες και τα διπλανά βαγόνια να περνάνε στην επόμενη σκηνή της διαδρομής σου και δίπλα να βλέπεις επιβάτες που ακολουθούν τον αντίθετο προορισμό από σένα, και κανείς δεν μιλάει σε κανέναν γιατί καθένας φτιάχνει εκείνη την νοητή γραμμή που δεν μπορείς να περάσεις αν δεν ανάψει πράσινο φως. Κι έτσι, αυτή η γραμμή σε ακολουθεί σε εκείνο το σκαμπό δίπλα σε ένα τυχαίο μπαρ που πάλι πήγες μόνος λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας παρέας ή γιατί απλά έτσι συνήθισες όλα αυτά τα χρόνια που δεν έχεις λόγο να δώσεις λογαριασμό γιατί θα πας κάπου να πιεις εκείνο το μοναχικό ποτό που κάποτε ήταν τόσο σπουδαίο να το πιεις..


Κι όταν ανοίξεις και συ και ο δίπλα εκείνη την νοητή γραμμή τότε πολλά μπορεί να συμβούν.. μπορεί να μην πίνεις πια μόνος εκείνο το ποτό, μπορεί να δεις μια ταινία από τον σκληρό σου δίσκο με παρέα, μπορεί ακόμη και να δείξεις και στον άλλο εκείνη τη μαγική λεωφόρο που τόση αξία έχει για σένα και μπορεί να την αγαπήσει και αυτός και να θέλει να την διασχίζει μονάχα μαζί σου ή να ακούει στα ακουστικά του εκείνο το γνωστό τραγούδι που θα φέρνει εσένα στην μνήμη του και όχι κάτι από το παρελθόν, όχι μια ταινία μνήμης που έπαιζε πολλές φορές στο κεφάλι σου τις παλιές εκείνες μέρες.


Και κάποια μέρα, η παρούσα αυτή παρέα σου θα γίνει και αυτή κάτι από τις προηγούμενες εκείνες μέρες και εσύ θα κλείσεις και πάλι εκείνη την νοητή γραμμή και θα βολτάρεις και πάλι σε εκείνους τους έρημους, γνωστούς πια, δρόμους, παρατηρώντας από την αρχή όλους τους επιβάτες με τις δικές τους κλειστές γραμμές να πηγαίνετε στον ίδιο πια προορισμό αλλά και πάλι ο καθένας με την δική του σκέψη στο κεφάλι, γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια playlist να παίζει στα ακουστικά..


Και είναι φορές που η παρέα αυτή έρχεται πάλι να σε πάρει από το χέρι να σου θυμίσει τις στιγμές που μοιραστήκατε μαζί και όλα μοιάζουν τόσο οικεία και γνώριμα και το ζεις για λίγο ή για πολύ .. μέχρι και πάλι να διασχίσεις εκείνη τη λεωφόρο, να μπεις σε εκείνο το βαγόνι, ν'ακούσεις εκείνη την playlist.. Γιατί; Επειδή όλα είναι μια θεωρία, μια συζήτηση με μνήμες, μία διαδρομή με εισιτήριο επιστροφής, ένα χάος που προσπαθείς να ορίσεις αλλά δεν βρήκες τις λέξεις ούτε καν να το περιγράψεις, βρήκες μόνο τις πράξεις για να το κάνεις να συμβαίνει πάντα εκεί, σε εκείνη την κοινή μας πορεία που κάθε λίγο μου θυμίζεις αλλά μου την παίρνεις πάλι πίσω γιατί είναι απλά θεωρία και δεν φτάσαμε ακόμη στην πράξη..

embrace was once here

This town's alright

But it's not enough

I'm looking for a quick exit

Like a prisoner on the run

Big time breakdown

Look how the stars come out

Big time breakdown

Why didn't you just shout

I'm lonely and I'm looking

For a place to go

Where everything's an embrace

And everybody wants to know

senses make sense

it's dark now
but they feel each other's breath
and they know all they need to know
they kiss
and they feel each other's tears on their cheeks
and if there was anybody to see them, 
then they would look like normal lovers
caressing each other's faces 
bodies close together
eyes closed
oblivious to the world around them
because that is how life goes on
like that.


(ending part of movie "Perfect sense"..)


How does it really feel to meet someone under unsual circumstances, and then time after time lose the sense of smell, of taste, of listening and of light..?


It is though possible to love a person even if the enviroment is not ideal.


The biggest of all mistakes is to consider some conditions of human connection stable and given.


//Sections//


1.smell
(to smell the sweat of the other one's body during intercourse, to smell his neck when he hugs you, to smell the hair when he's laying there sleeping like the world has stopped for a moment)


2.taste
(to taste the perfume on his body when you lick his skin, to taste the tongue after he just had a spicy dish, to taste his lips when they chill, to taste his body when he gets wet in the shower)


3.listen
(to listen his eternal monologues about his life theories, to listen his voice in the early morning saying "hey", to listen to his angry temper with his eyebrows really stretched and the first thing you think of doing is kiss him with passion)


4.see
(seeing him making himself ridiculous in front of you, seeing your reflection though his dark eyes, seeing him watch you as if it is the first time he ever meets you, seeing him cloud like a baby just because he realises he's done something wrong, seeing him..)


You are always afraid if any of those moments you experienced were actually real.. that depends on both persons having a connection, if both of them act real in it.


The disappointment here is not to be able to feel any of those senses again, even though they once felt so real.


After all, i came up with the conclusion that we do feel things, and share emotions, and capture pictures of life together, and all of them never really fade away cause they have been saved in our emotional disk memory and the heart hardly ever forgets all the important senses it has been offered through time. i do regret nothing, i do forget nothing.. but i do believe in something, that we "once" felt and sensed.. 



because that is how life goes on
like that.


http://www.youtube.com/watch?v=oUXAl7UkIgU&feature=related

all the previously mentioned reveal my inner state due to "perfect sense", a film by David Mackenzie (2011)

Darkly dreaming Dexter

CHAPTER 7

THIS BODY IS STRETCHED OUT JUST THE WAY I LIKE it. 

The arms and legs are secure and the mouth is stopped with duct tape so there will be no noise and no spill into my work area. And my hand

feels so steady with the knife that I am quite sure this will be a good one, very satisfying—

Except it's not a knife, it's some kind of—

Except it's not my hand. Even though my hand is moving with this hand, it's not mine that holds the blade. 

And the room really is sort of small, it's so narrow, which makes sense because it's—what?

And now here I am floating above this perfect tight work space and its tantalizing body and for the first time I feel the cold blowing around me and even through me somehow. And if I could only feel my teeth I am quite sure they would chatter. And my hand in perfect unison with that other hand goes

up and arches back for a perfect cut—

And of course I wake up in my apartment. Standing somehow by the front door, completely naked. Sleepwalking I could understand, but sleep stripping? Really. I stumble back to my little trundle bed.The covers are in a heap on the floor. The air conditioner has kicked the temperature down close to sixty. 

It had seemed like a good idea at the time, last night, feeling a little estranged from it all after what had happened with Rita. Preposterous, if it had really happened. Dexter, the love bandit, stealing kisses. 

And so I had taken a long hot shower when I got home and shoved the thermostat all the way down as I climbed into bed. I don't pretend to understand why, but in my darker moments I find cold cleansing. 

Not refreshing so much as necessary.

And cold it was. Far too cold now, for coffee and the start of the day amid the last tattered pieces of the dream.

As a rule I don't remember my dreams, and don't attach any importance to them if I do. So it was ridiculous that this one was staying with me.

—floating above this perfect tight work space—my hand in perfect unison with that other hand goes

up and arches back for a perfect cut—

I've read the books. Perhaps because I'll never be one, humans are interesting to me. So I know all the symbolism: Floating is a form of flying, meaning sex. And the knife—