Αλτερνατίβα Inc. || Thursdays 21.00 - 23.00 @ redrock.gr

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012

The catcher in the rye

That's all I'm going to tell about. I could probably tell you what I did after I went home, and how I got sick and all, and what school I'm supposed to go to next fall, after I get out of here, but I don't feel like it. I really don't. That stuff doesn't interest me too much right now.

A lot of people, especially this one psychoanalyst guy they have here, keeps asking me if I'm going apply myself when I go back to school next September. It's such a stupid question, in my opinion. I mean how do you know what you're going to do till you
do it? The answer is, you don't. I think I am, but how do I know? I swear it's a stupid question.

D.B. isn't as bad as the rest of them, but he keeps asking me a lot of questions, too. He drove over last Saturday with this English babe that's in this new picture he's writing. She was pretty affected, but very good-looking. Anyway, one time when she went to the ladies' room way the hell down in the other wing D.B. asked me what I thought about all this stuff I just finished telling you about. I didn't know what the hell to say. If you want to know the truth, I don't know what I think about it. I'm sorry I told so many people about it. About all I know is, I sort of miss everybody I told about. Even old Stradlater and Ackley, for instance. I think I even miss that goddam Maurice. It's funny. Don't ever tell anybody anything. If you do, you start missing everybody.


(http://youtu.be/F7MkiY4V8uU)

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012

A fool's moon in August

My eye caught a quite interesting info today..
they say this August contains twice a full moon
and as a rare phenomenon, 
the second one is called "blue moon" ..
which stands for "almost never"...


So, half an hour ago i went out to capture the photo of tonight's full moon and as i came back from that excellent view.. my mind flew over to that book i once read "August's moon" that described the feeling of the very first love, the one that usually comes during our summer vacation in younger ages.. 

As a youngster, i was lucky to have one of those too, the unforgettable one's. I suppose this was the first real feeling i ever had and the one that is recorded as pure, every time i pay a visit to memory lane.. such as today.

The day is not a coincidence .. on the contrary, the 3rd of August is a memory photo taken under a tree, next to a school.. two kids, were about to find out what this life is all about.. the adult one ! .. the 1st kiss. It must have been one of my best summer holidays ever, one of those you could gladly transfer as a cute story to your own kids, during an attempt to explain "what love is all about" ..   

I might never see that guy again, but we both keep a nice memory in our minds, saved as "our summer in the countryside" ..simple as that.

My theory is that the human soul cannot be completely happy without the existence of love inside the heart.. and by that i mean, to care, to miss, to think, to feel the warmth when he just stands there next to you.. I do reject temporary types of interaction with a person that is clearly not to become something more than what you see now in him.. in that case, i do prefer loneliness, until someone truly worthy comes along.
Anything else is just "not worthy".
It is indeed a strict point of view, but it is the reflection of one's soul,
it is not possible for everyone to see things the same way.

So, each time i had the chance to grow a special feeling for a person, it felt quite difficult to "undo" it.. the memory cannot be erased automatically from the heart and it is even harder when that person is somewhere around "accessible".. this is against to my way of letting go. Even when a relationship is over but feelings are still warm enough, at least from one side .. it is recommended to draw a distance in between, in order to observe the whole situation with a more realistic "eye" .. otherwise, things get too messed up and you can never know what you really want after all.

After all these years, i do keep August as a romantic month in my mind. Once there as a child, once with someone that shared with me the purity of love, once with a mature rock soul, once with a sensitive soul that i probably left broken, once with a lost child who had a childish heart, once with a simple guy who's just still looking for love and once with a soul reflecting as an iceberg but hiding a volcano inside.

They were all lovely.. but what does the future hold? 
- not something insignificant. not a fool's moon. :) bon nuit

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Η Σατραπεία | K.Π. Kαβάφης

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Τρίτη 3 Ιουλίου 2012

βαριά μου ελαφρότητα

..δεν δικαιολογείται κάποιος για τις πράξεις του από το γεγονός ότι δεν γνώριζε..

μία αναφορά που εσωκλείεται μέσα σε μία πρωτογενή αναφορά 
_ αυτή του Τόμας για τον Οιδίποδα

Ποιος είναι ο Τόμας; 

Στην ουσία δεν υπάρχει, είναι ένα αποτύπωμα μέσα μου, μέσα σου και στον καθένα, ακριβώς όπως κάθε χαρακτήρας πλαστός τον οποίο εμπνεύστηκε ο συγγραφέας για να ζήσει αυτό που θα ήθελε, πέραν από το όριο που είχε επιβάλει στον εαυτό του. Κάπως έτσι είσαι και συ, χωρίς να είσαι συγγραφέας, ζεις στιγμές δανεικά μέσα από την ιδιότητα ενός άλλου χαρακτήρα, τον οποίο κάθε λίγο υποδύεσαι προκειμένου να κάνεις πράξη αυτά που θα ήθελες.

Ποιος είσαι εσύ;

Ένα συνονθύλευμα σκέψεων, επιθυμιών και αλληλεπιδράσεων ..πρακτικά τίποτα διαφορετικό από το υπόλοιπο είδος της ανθρωπότητας.. αλλά σίγουρα διαφέρεις σε μία μικρή λεπτομέρεια, αυτή την διαφορετικότητα της οσμής πάνω στο δέρμα σου .. την οσμή από τις εκκρίσεις των πόρων του δέρματος σου. 

Ελαφρότητα_

Είναι η ιδιότητα να αναγνωρίσεις την στιγμή κατά την οποία ουσιαστικά τίποτα δεν έχει υπόσταση και πως οι στιγμές που μοιραστήκαμε είναι μονάχα αποτυπώματα μιας ίσως ενδότερης επιθυμίας μας, την οποία μπορεί να μη θέλουμε να εξωτερικεύσουμε γιατί πιθανόν είναι βολικό να μένει εκεί κάτω από την επιφάνεια των πρόσκαιρων εμπειριών μας. 

Βαρύτητα_ 

Είναι αυτό που με κρατάει πιστά σε ένα μεταίχμιο με προοπτικές αφανείς και συναισθήματα εκκολαπτόμενα κάτω από την μάσκα της τρυφερότητας.

Κανείς δεν έχει όμως κάποια αποστολή σε αυτή την ζωή.. Γιατί απλά όλα είναι θέμα επιλογών, η μοίρα δεν υφίσταται και το πεπρωμένο δεν σε κυνηγά μανιωδώς.. όλα είναι απλά ένας εύκολος τρόπος να αιτιολογήσεις και να δικαιολογήσεις καταστάσεις στο μυαλό σου.. ακριβώς όπως και το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Μπορεί να σου ανοίξει έναν δρόμο,ναι.. αλλά δεν ευθύνεται για τον προορισμό που τελικά θα βρεθείς.. και πάλι εσύ χάραξες τη διαδρομή. 

..αυτό που ξέρω είναι ότι ξέρω, οπότε σίγουρα δεν μπορώ να δικαιολογηθώ..

Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

Wilderness | Carl Sandburg


There is a wolf in me . . . fangs pointed for tearing gashes . . . a red tongue for raw meat . . . and the hot lapping of blood—I keep this wolf because the wilderness gave it to me and the wilderness will not let it go.    

There is a fox in me . . . a silver-gray fox . . . I sniff and guess . . . I pick things out of the wind and air . . . I nose in the dark night and take sleepers and eat them and hide the feathers . . . I circle and loop and double-cross.

There is a hog in me . . . a snout and a belly . . . a machinery for eating and grunting . . . a machinery for sleeping satisfied in the sun—I got this too from the wilderness and the wilderness will not let it go.

There is a fish in me . . . I know I came from salt-blue water-gates . . . I scurried with shoals of herring . . . I blew waterspouts with porpoises . . . before land was . . . before the water went down . . . before Noah . . . before the first chaper of Genesis.

There is a baboon in me . . . clambering-clawed . . . dog-faced . . . yawping a galoot’s hunger . . . hairy under the armpits . . . here are the hawk-eyed hankering men . . . here are the blonde and blue-eyed women . . . here they hide curled asleep waiting . . . ready to snarl and kill . . . ready to sing and give milk . . . wating—I keep the baboon because the wilderness says so.

There is an eagle in me and a mockingbird . . . and the eagle flies among the Rocky Mountains of my dreams and fights among the Sierra crags of what I want . . . and the mockingbird warbles in the early forenoon before the dew is gone, warbles in the underbrush of my Chattanoogas of hope, gushes over the blue Ozark foothills of my wishes—And I got the eagle and the mockingbird from the wilderness.

O, I got a zoo, I got a menagerie, inside my ribs, under my bony head, under my red-valve heart—and I got something else: it is a man-child heart, a woman-child heart: it is a father and mother and lover: it came from God-Knows-Where: it is going to God-Knows-Where—For I am the keeper of the zoo: I say yes and no: I sing and kill and work: I am a pal of the world: I came from the wilderness.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Το Χάος της Θεωρίας

Μία από κείνες τις στιγμές που περπατάς σε αγαπημένες λεωφόρους μοναχός και σ'αρέσει γιατί τις αγάπησες διασχίζοντας τες κάθε τόσο.. εκεί στην ηρεμία του μυαλού με το ένα μέρος του εγκεφάλου συγκεντρωμένο στην μουσική που παίζει στα ακουστικά και το άλλο μέρος να λαμβάνει μηνύματα από τις μνήμες που ταυτίστηκαν πάνω στην μελωδία και τον στίχο που αναγνωρίζεις για άλλη μια φορά, όπως αυτόν τον δρόμο που πατάς εκείνη ακριβώς τη στιγμή..


Και κάπως έτσι έβλεπες και τα διπλανά βαγόνια να περνάνε στην επόμενη σκηνή της διαδρομής σου και δίπλα να βλέπεις επιβάτες που ακολουθούν τον αντίθετο προορισμό από σένα, και κανείς δεν μιλάει σε κανέναν γιατί καθένας φτιάχνει εκείνη την νοητή γραμμή που δεν μπορείς να περάσεις αν δεν ανάψει πράσινο φως. Κι έτσι, αυτή η γραμμή σε ακολουθεί σε εκείνο το σκαμπό δίπλα σε ένα τυχαίο μπαρ που πάλι πήγες μόνος λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας παρέας ή γιατί απλά έτσι συνήθισες όλα αυτά τα χρόνια που δεν έχεις λόγο να δώσεις λογαριασμό γιατί θα πας κάπου να πιεις εκείνο το μοναχικό ποτό που κάποτε ήταν τόσο σπουδαίο να το πιεις..


Κι όταν ανοίξεις και συ και ο δίπλα εκείνη την νοητή γραμμή τότε πολλά μπορεί να συμβούν.. μπορεί να μην πίνεις πια μόνος εκείνο το ποτό, μπορεί να δεις μια ταινία από τον σκληρό σου δίσκο με παρέα, μπορεί ακόμη και να δείξεις και στον άλλο εκείνη τη μαγική λεωφόρο που τόση αξία έχει για σένα και μπορεί να την αγαπήσει και αυτός και να θέλει να την διασχίζει μονάχα μαζί σου ή να ακούει στα ακουστικά του εκείνο το γνωστό τραγούδι που θα φέρνει εσένα στην μνήμη του και όχι κάτι από το παρελθόν, όχι μια ταινία μνήμης που έπαιζε πολλές φορές στο κεφάλι σου τις παλιές εκείνες μέρες.


Και κάποια μέρα, η παρούσα αυτή παρέα σου θα γίνει και αυτή κάτι από τις προηγούμενες εκείνες μέρες και εσύ θα κλείσεις και πάλι εκείνη την νοητή γραμμή και θα βολτάρεις και πάλι σε εκείνους τους έρημους, γνωστούς πια, δρόμους, παρατηρώντας από την αρχή όλους τους επιβάτες με τις δικές τους κλειστές γραμμές να πηγαίνετε στον ίδιο πια προορισμό αλλά και πάλι ο καθένας με την δική του σκέψη στο κεφάλι, γιατί δεν έχουμε όλοι την ίδια playlist να παίζει στα ακουστικά..


Και είναι φορές που η παρέα αυτή έρχεται πάλι να σε πάρει από το χέρι να σου θυμίσει τις στιγμές που μοιραστήκατε μαζί και όλα μοιάζουν τόσο οικεία και γνώριμα και το ζεις για λίγο ή για πολύ .. μέχρι και πάλι να διασχίσεις εκείνη τη λεωφόρο, να μπεις σε εκείνο το βαγόνι, ν'ακούσεις εκείνη την playlist.. Γιατί; Επειδή όλα είναι μια θεωρία, μια συζήτηση με μνήμες, μία διαδρομή με εισιτήριο επιστροφής, ένα χάος που προσπαθείς να ορίσεις αλλά δεν βρήκες τις λέξεις ούτε καν να το περιγράψεις, βρήκες μόνο τις πράξεις για να το κάνεις να συμβαίνει πάντα εκεί, σε εκείνη την κοινή μας πορεία που κάθε λίγο μου θυμίζεις αλλά μου την παίρνεις πάλι πίσω γιατί είναι απλά θεωρία και δεν φτάσαμε ακόμη στην πράξη..



Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

embrace was once here

This town's alright
But it's not enough
I'm looking for a quick exit
Like a prisoner on the run

Big time breakdown
Look how the stars come out
Big time breakdown
Why didn't you just shout

I'm lonely and I'm looking
For a place to go
Where everything's an embrace
And everybody wants to know