between pleasure and fear

[touched]

You fly, or rather float, drift
Through an enormous dark room
A room of noises

Endless shimmering glissandi
Crackling pizzicato
Coal black, turbulence holes of bass drones
But otherwise empty
No planets, no meteorites
If anything, perhaps fine dust clouds of exploded music

You float there, somewhere between pleasure and fear

In a piece of time you can't determine
You're everywhere but in the present
Hey you disappear further and further
Into these incalculable rooms
And your personality fades away

Your features evaporate, your body decomposes

And your last thought is that you have become a noise
A thin, nameless noise among all the others
Howling in the empty dark room

no personal details

Αγαπημένο μου παιχνίδι είναι, να βλέπω ταινία ή σειρά και να νιώθω στο πετσί μου το σύμπαν μέσα στο οποίο κινείται το σενάριο και οι πρωταγωνισταί. Πρόσφατα λοιπόν είδα ποσταρισμένο στο προφίλ ενός φωτογράφου ένα τρέιλερ από μία ταινία, όπου από την λεζάντα που είχε κολλήσει στην κορυφή του ποστ, μπορούσες να μυρίσεις συναισθηματίλα και πιθανόν μία ανατροπή του ροζ συννεφακίου κάπου μέσα στην πλοκή! Έτσι μπήκα στο πειρασμό να την δω..  μια ζωή την έχουμε άλλωστε (ας δούμε και καμιά κομεντί, πήξαμε στην κουλτούρα μαν).

Αφού την έχω πλέον υπό την κατοχή μου, βάζω τον κόσμο γύρω μου σε mute και παρακολουθώ! ..

Ήταν γεγονός, την είχα πατήσει. Ήταν κάτι που περίμενα να δω και να ακούσω, προκειμένου να εξελίξω με την σειρά μου, την σκέψη του σεναριογράφου. 

Τι θέλω να πω; Άκου.. (ή διάβασε.. whatever works for ya)..

Είναι ποτέ εφικτό να νιώσεις κάτι για κάποιον που δεν γνωρίζεις; αν δεν σου έλεγα πολλές πληροφορίες για μένα θα το άντεχες; μήπως να σου απαντάω γραπτά αντί για προφορικά;

Με λίγα λόγια, έπλασα στο κεφάλι μου μια κατάσταση υπό την οποία μπορείς να νιώσεις πράγματα και να βιώσεις καταστάσεις χωρίς να πας στο βήμα "personal details". Σκέφτηκα λοιπόν, ότι θα γλυτώναμε πολύ βαβούρα και brain fuck εάν δεν ψάχναμε το about του αγνώστου που κάπως μας προκάλεσε διέγερση στο κεφάλι! Να σου πω ωστόσο πως δεν κάνω πλάκα και ομιλώ πολύ σοβαρά γιατί το παραπάνω τηρεί πιστά τους νόμους του σουρεαλισμού. (ο γαλλικός κινηματογράφος με έχει κάψει όντως) αλλά.. 

Αν ας πούμε, πας μια βόλτα με έναν άνθρωπο που γνώρισες σε μία μάζωξη πχ και εν συνεχεία, μιλήσετε για μια ταινία, ένα μουσικό κομμάτι, το χρώμα του τοπίου που σας περιβάλλει. Την επόμενη μέρα θα του φτιάξεις ζεστό καφέ ή τσάι.. θα καθήσετε στο μπαλκόνι και θα νιώσεις σωματίδια από το υγρό στοιχείο που υπάρχει πάνω στα χείλη του, να έρχονται και να δροσίζουν το κόκκινο (από τα επίπεδα σεροτονίνης) μάγουλό σου. Και μετά, όπως κάνουν οι σκηνοθέτες να σβήσεις μια ενδιάμεση σκηνή και να πας στο παρακάτω όπου σε αρμονική ευθυγράμμιση με το πάτωμα, θα νιώθεις το βάρος του να ισορροπεί πάνω σου και την ανάσα του να σου ζεσταίνει την παγωμένη απ'το κρύο μύτη.

Και όλα τα παραπάνω χωρίς further details, γιατί αυτές είναι που χαλάνε την μαγεία, αυτές σου ξεθωριάζουν την αυθεντικότητα της παραπάνω αίσθησης. Αν υπήρχε άνθρωπος που συμφωνεί με αυτό που λέω, ίσως και να μην στο έλεγα και να το ζούσα τώρα. Επίσης, μην ρωτήσεις ποια ταινία είδα. Ψάξε να την βρεις και ίσως γράψεις και συ ένα κείμενο ή έστω να σκεφτείς κάποια πράγματα σχετικά με τον έρωτα. 

Αλλά ναι, νομίζω τελικά ότι όταν υπάρχει ένα αιωρούμενο μυστήριο, τα πράγματα σε μία ανθρώπινη αλληλεπίδραση παρουσιάζουν ένα άκρως ενδιαφέρον σκηνικό! Όταν μάθεις τον άλλον από αυτά που επέλεξε εκείνος να σου δώσει, τότε ναι είναι ένα μικρό ταξίδι, μια μονοήμερη εκδρομή στην οικειότητα και είναι τόσο απίστευτα αυθεντική μέσα στον μυστικισμό της.

[You see that building over there, half of the people in it, believe things we never work out for them, ..the other half believe in magic. It's like a war between them.]

the living room

Από εδώ είναι η κουζίνα μας, στο βάθος το wc και τα υπνοδωμάτια, στα δεξιά μας βλέπουμε το καθιστικό και το μεγαλύτερο δωμάτιο του σπιτιού, το "living room" (ζωντανό δωμάτιο).  Αυτό δημιουργήθηκε για να χωράμε όλοι μαζί, να συναντιόμαστε όταν βγαίνουμε από τα άλλα δωμάτια, εδώ είναι η ζωή. 

Κι όμως αυτό το ατελείωτο δωμάτιο πάντα με έπνιγε, πάντα φορούσαμε μάσκες δήθεν χαράς για να μπούμε εκεί, αλλιώς σε χρέωναν στην μεσόπορτα για λάθος dress code και έτρωγες πόρτα, όπως λένε και στα κλαμπ! Αυτό το δωμάτιο κρύβει όλες τις αναμνήσεις από τότε που ήσουν παιδί που ξεροστάλιαζες να φτάσεις στο "μεγάλος". Από κει, πέρασαν συγγενείς, στιγμές μάζωξης σε εορταστικές περιόδους, που τις περισσότερες φορές περίμενες να τελειώσει η βραδιά και να πας πάλι στο δωμάτιο σου.. να κλείσεις την πόρτα για να μην βλέπεις πια το living room,.. να πεθάνει σιωπηλά για σένα η όψη του και η επιβλητικότητά του.

Όταν ήμουν παιδί αυτό δεν το έβλεπα..  μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα πολλά. Όπως γιατί άραγε δεν με πήραν τα ζουμιά όταν έφυγα να σπουδάσω εκεί στην ξενιτιά, αλλά με πήραν όταν άφηνα την ξενιτιά να γυρίσω και πάλι εδώ.  Επίσης το γεγονός ότι για μένα το πιο ζωντανό και ζεστό δωμάτιο είναι αυτό που μένω εγώ και κοιμάμαι. Την ψυχολογική ανάλυση την έκανα, όταν συνειδητοποίησα ότι το μόνο που λείπει από τον χώρο που έχω φτιάξει για μένα, είναι το wc. Κατα τ'άλλα το έχω φορτώσει με ό, τι θα μπορούσε να έχει μέσα το "δικό μου εργένικο σπίτι". Τυχαίο; Όχι. Αυτό είναι για μένα ο κόσμος μου. 2χ2 και ότι χωράει βάλτο εκεί. Τουλάχιστον "εκεί" δεν χρειάζεται πάσο στην πόρτα για να μπεις, ούτε μια συγκεκριμένη διάθεση. Όλες οι διαθέσεις είναι καλοδεχούμενες και περιέχουν και soundtracks, γιατί χωρίς μουσική θα ήτο κι αυτό νεκρό! 

Συμπερασματικά λοιπόν, το living room ή αλλιώς σαλόνι αν δεν το έπιασες ακόμη, είναι ένα μικρό δείγμα της κοινωνίας που μας πνίγει, που μας θέτει "πρέπει" και μας αναγκάζει να υιοθετήσουμε έναν ρόλο προκειμένου να "υπάρξουμε".

Μαζί με το σαλόνι, πακέτο πάνε και αυτές οι ρημάδες εορτές που σου βάζουν την ταμπέλα να είσαι "χαρούμενος και ευτυχής". Όχι ρε δεν θέλω να είμαι καλά αυτές τις μέρες, προτιμώ "τις άλλες μέρες".. είναι και πιο πολλές, συμφέρει. Την έκφραση "μέρες που είναι" την έχω σιχαθεί. Και όποιος την ξαναπεί θα τον βαρέσω με ευχαρίστηση. (αν και δεν είμαι άνθρωπος της βίας). 

Για να μην με περάσεις και για γκρινιάρικο, απαισιόδοξο πλάσμα θα κλείσω με κάτι θετικό που επικρατεί μέσα σε όλα αυτά. Όταν πια στήσω το "δικό μου σπίτι" όπως κι αν είναι αυτό, σίγουρα πολύχρωμο,.. θα ζω αυτές τις μέρες με την ελευθερία της χαράς, δηλαδή να κάνουμε ότι θέλουμε αρκεί να μας ευχαριστεί, να μην πάμε να αγοράσουμε δώρα αλλά να φτιάζουμε κατασκευές στο σπίτι με υλικά που είναι ψιλοάχρηστα πλεόν, να πάμε ένα ταξίδι με ίσα ίσα την ικανότητα να τσιμπήσουμε και κάτι γιατί οι εικόνες σε χορταίνουν και κυρίως να κουβαλάμε το σκεπτικό ότι οι γιορτές και τα σαλόνια που πήζουν από κόσμο είναι απλά ένας τρόπος να μην βαριόμαστε στην ιδέα ότι όλες οι μέρες ενός έτους είναι ίδιες, είναι σαν τις δημιουργικές εργασίες που σου έβαζαν στο σχολείο, για να μην νιώθεις ότι όλα είναι απλά διάβασμα βιβλίων, είναι το σπάσιμο της ρουτίνας. Αρκεί όλα να μένουν εκεί και να μην νιώθεις πως "πρέπει να είσαι καλά"... τότε χαλάει η συνταγή.

ΥΓ. Καλή χρονιά να' χεις και να ξέρεις πως το 13 είναι lucky number γιατί η τύχη βασίζεται σε επιλογές, όχι σε προκαταλήψεις. Καλή σου νύχτα daydreamer.. 

Romance... In a most unlikely place.

.. And it was love

Detecting life. Verify location. Good evening. Tonight has been a wonderful experiment in human contact, a symbiotic relationship between man and machine and you. The human brain is capable of millions of connections; each one, a memory, an event. Tonight will be remembered not by one, but by thousands of these relationships. As you leave here tonight, close your eyes and travel back to here. To now. And always remember that for this one moment, you were not alone, and you felt something that thousands of others had felt. And it was, love

Φαύλος Circle

Finally, i got that shape figured out. It moves the same way my mind does and the trip quite never ends. A little time ago i would consider it all damned and cursed and above it all i would put me in charge of it, due to my own choices, even though i knew and felt it all along. But it seems time takes turns after all and now the hidden lines are obvious, there for me to touch & transform them, make time finally curve, dear! 

When you experience a certain sequence of events you're not the best of observers, you do become one eventually when you go ahead and analyze it from distance. After lots of images, thoughts and sounds i figured i will carry them with me for as long as i can breath, they belong to me now and that fact can't be reversed even if i tried.

As stupid as it might seem, for once again i found the positive effect of those events and the key to that, is that they are my pass code among new circumstances. Been there, seen that babe. Now i do fuckin know dammit. Even more not only i know but i can really "use" the constellations and play the game on my rules. i guess you never saw that coming, cause all you ever saw was thyself. Guess what if you wanna be a "player" you must have eyes in all sides. 

There are times we suppose we're been manipulated and there comes a time that we manipulate. It's all part of the game and the better bittersweet part is when "the messers become the messees".

in the end i wanna thank u. you can imagine why.

http://youtu.be/GytDHQtVTXw

The catcher in the rye

That's all I'm going to tell about. I could probably tell you what I did after I went home, and how I got sick and all, and what school I'm supposed to go to next fall, after I get out of here, but I don't feel like it. I really don't. That stuff doesn't interest me too much right now.

A lot of people, especially this one psychoanalyst guy they have here, keeps asking me if I'm going apply myself when I go back to school next September. It's such a stupid question, in my opinion. I mean how do you know what you're going to do till you
do it? The answer is, you don't. I think I am, but how do I know? I swear it's a stupid question.

D.B. isn't as bad as the rest of them, but he keeps asking me a lot of questions, too. He drove over last Saturday with this English babe that's in this new picture he's writing. She was pretty affected, but very good-looking. Anyway, one time when she went to the ladies' room way the hell down in the other wing D.B. asked me what I thought about all this stuff I just finished telling you about. I didn't know what the hell to say. If you want to know the truth, I don't know what I think about it. I'm sorry I told so many people about it. About all I know is, I sort of miss everybody I told about. Even old Stradlater and Ackley, for instance. I think I even miss that goddam Maurice. It's funny. Don't ever tell anybody anything. If you do, you start missing everybody.


(http://youtu.be/F7MkiY4V8uU)