Αλτερνατίβα Inc. || Thursdays 21.00 - 23.00 @ redrock.gr

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

μνήμη vs ανοχή

Μεγάλη συνειδητοποίηση σου λέει.. μόλις θυμήθηκα πως έπαψα να θυμάμαι. Ναι, εγώ που σας μιλώ! Αυτό το ψυχάκι με τα νούμερα, τις ημερομηνίες και τις μνήμες. Το βλέπω με την πάροδο του χρόνου αυτό.. δεν θυμάμαι στιγμές που μετρούσα με χτυποκάρδια και στιγμές που έπαιζαν κάποτε αυτόματη ταινία στο μυαλό. Όλο αυτό έσκασε απότομα τούτη την στιγμή διότι κατάλαβα πως πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια ..και εγώ σκεφτόμουν να κάνω και να προλάβω κάτι άλλο, με αποτέλεσμα να χάσω εκείνον τον προσδιορισμό της χρονικής μνήμης που θα με ταξίδευε για λίγο στο τότε. σκατά. νομίζω πως τώρα δεν εσωκλείομαι νοητικά σε καμία χρονική στιγμή. 

Πρακτικά πάει κάπως έτσι... 

- το χθες πέρασε και είναι αργά για να το σκέφτομαι τώρα

-  σήμερα απλά βλέπω τις ώρες να περνούν, βιαστικές και άδειες

- το αύριο δεν έχω ιδέα με τι μοιάζει αλλά με κουράζει πολύ το σήμερα για να σκέφτομαι το αύριο

Παίζει και να βαρέθηκα, απλά. Παίζει και απλά να τους σιχάθηκα όλους.

Το κακό είναι ότι αυτοί θα σκεφτούν πως μάλλον έκαναν κάτι κακό και πως η τιμωρία είναι η απουσία μου. Αμ δε ρε φίλε, λες να σπαταλούσα τόση ενέργεια για σένα, την στιγμή που δεν σπαταλάω ούτε για μένα ενέργεια. ΝΟΤ.

Πάλι καλά που κάποτε έγραφα και σε κείνο το notebook κι αν θέλω να φρεσκάρω μνήμη, μπορώ απλά να το ξεφυλλίσω. Τι να λέει άραγε; Ναι, πάλι θα εξιστορώ ρομαντικά εκείνο το φιλί και το παιχνιδιάρικο βλέμμα.. Μήπως κι αυτά έχουν κάποια σημασία πια; 

Είχαμε την κρίση, είχαμε τις απεργίες, τρομοκρατία, ξύλο, φτώχια και έρχεται σε μία βδομάδα πάλι ο γαμωβαλεντίνος να μας θυμίσει ότι δεν έχουμε και γκόμενο.. Και μαζί του φέρνει όλους τους καμμένους του κόσμου να ποστάρουν όποια μαλακία μπορεί να αποδείξει ότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για συντήρηση εγκεφάλου μέσα στο κουφιοκέφαλο τους. 

Δεν θέλω να σας βλέπω μαλάκες ανεγκέφαλοι.

Δεν ανέχομαι τους δήθεν φλωροκουλτουριάρηδες, που γράφουν στάτους ένα ποίημα, του λες "πω ρε φίλε τι είπες" και απαντά με ποίημα (πάλι) Δύο περιπτώσεις παίζουν, είτε όντως είναι τόσο καμμένος ή είναι τόσο ψωνισμένος με την πάρτη του που δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο της τελειότητας (δηλαδή αρχίδια).

Δεν θέλω ούτε τις παλιόκοτες που όταν δεν έχουν γκόμενο θυμούνται πως είσαι όλος ο κόσμος τους. Τώρα που εγώ χέστηκα, δεν σε χάλασε..

Και πάνω απ'ολα δεν ανέχομαι εκείνα τα φλωρόπαιδα (97% του νεανικού πληθυσμού μας) που το κωλοβαράνε και το ξύνουν μέρα με την μέρα και μετά μου θέλουν και επανάσταση. ασταδιάλα ρε. βύζαξε λίγο να θυμηθείς την θέση σου.

Και εσύ που το διαβάζεις τώρα αυτό, πάρε ρε φίλε μια μπύρα και πάμε να περπατήσουμε στην πόλη μας γιατί το βαρέθηκα κι αυτό το γαμωδιαδίκτυο.. με κρατάει μακρυά απ'το να είμαι "άνθρωπος". 

Άκου και αυτό για να ισιώσεις/ισιώσω..



 


Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Deprived, depressed or dehumanized?

I live surrounded by cherished memories
I have a weakness for collecting them
Alphabetize
As far as i recall my childish rituals 
Icons of that world
Always filled my shelves and heart

Now i shelter from the rain
Hole up in my cage
You don't have to think too much today
They filled in for your brain

Curled up - Deprived
I shut away

In a world of synonyms
And handwritten notes
My own puppet performances
Endless bedtime stories
I could touch the moon 
And switch off the sun
I could have my dreams 
And dream about better times

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

TimeLapse

Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying;
And this same flower that smiles today
Tomorrow will be dying.

The glorious lamp of heaven, the Sun,
The higher he's a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he's to setting.

That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer;
But being spent, the worse, and worst
Time still succeed the former.

Then be not coy, but use time;
And while ye may, go marry;
For having lost but once your prime,
You may forever tarry.


[Robert Herrick]

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

role playing appointments

- You've let me down Angele. Very Badly.

- I'll be punished?

- Your punishment my poor Angele, is to be you. To have to live with yourself.


[Dialogue from "Holy Motors" film 2012] 




Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

sequence within




do the math
play it right, there is a sequence of events here
take me with you
set the theme
put me in
just until i can breath again

it would be a shame
just to call this "game"
you can run but you can't hide
make the rhyme
do the crime 
and drown me to this ecstasy

it's so good to see
this world is alive
it's so good to bleed 
from the eternal hive

do the math 
keep me synced 
i'll be the equation of your sight
prove me right
bring the light
and i shall inhale your darkest "bright"

[inspired]

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

between pleasure and fear

[touched]

You fly, or rather float, drift
Through an enormous dark room
A room of noises

Endless shimmering glissandi
Crackling pizzicato
Coal black, turbulence holes of bass drones
But otherwise empty
No planets, no meteorites
If anything, perhaps fine dust clouds of exploded music

You float there, somewhere between pleasure and fear

In a piece of time you can't determine
You're everywhere but in the present
Hey you disappear further and further
Into these incalculable rooms
And your personality fades away

Your features evaporate, your body decomposes

And your last thought is that you have become a noise
A thin, nameless noise among all the others
Howling in the empty dark room



Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

no personal details

Αγαπημένο μου παιχνίδι είναι, να βλέπω ταινία ή σειρά και να νιώθω στο πετσί μου το σύμπαν μέσα στο οποίο κινείται το σενάριο και οι πρωταγωνισταί. Πρόσφατα λοιπόν είδα ποσταρισμένο στο προφίλ ενός φωτογράφου ένα τρέιλερ από μία ταινία, όπου από την λεζάντα που είχε κολλήσει στην κορυφή του ποστ, μπορούσες να μυρίσεις συναισθηματίλα και πιθανόν μία ανατροπή του ροζ συννεφακίου κάπου μέσα στην πλοκή! Έτσι μπήκα στο πειρασμό να την δω..  μια ζωή την έχουμε άλλωστε (ας δούμε και καμιά κομεντί, πήξαμε στην κουλτούρα μαν).

Αφού την έχω πλέον υπό την κατοχή μου, βάζω τον κόσμο γύρω μου σε mute και παρακολουθώ! ..

Ήταν γεγονός, την είχα πατήσει. Ήταν κάτι που περίμενα να δω και να ακούσω, προκειμένου να εξελίξω με την σειρά μου, την σκέψη του σεναριογράφου. 
Τι θέλω να πω; Άκου.. (ή διάβασε.. whatever works for ya)..

Είναι ποτέ εφικτό να νιώσεις κάτι για κάποιον που δεν γνωρίζεις; αν δεν σου έλεγα πολλές πληροφορίες για μένα θα το άντεχες; μήπως να σου απαντάω γραπτά αντί για προφορικά;

Με λίγα λόγια, έπλασα στο κεφάλι μου μια κατάσταση υπό την οποία μπορείς να νιώσεις πράγματα και να βιώσεις καταστάσεις χωρίς να πας στο βήμα "personal details". Σκέφτηκα λοιπόν, ότι θα γλυτώναμε πολύ βαβούρα και brain fuck εάν δεν ψάχναμε το about του αγνώστου που κάπως μας προκάλεσε διέγερση στο κεφάλι! Να σου πω ωστόσο πως δεν κάνω πλάκα και ομιλώ πολύ σοβαρά γιατί το παραπάνω τηρεί πιστά τους νόμους του σουρεαλισμού. (ο γαλλικός κινηματογράφος με έχει κάψει όντως) αλλά.. 

Αν ας πούμε, πας μια βόλτα με έναν άνθρωπο που γνώρισες σε μία μάζωξη πχ και εν συνεχεία, μιλήσετε για μια ταινία, ένα μουσικό κομμάτι, το χρώμα του τοπίου που σας περιβάλλει. Την επόμενη μέρα θα του φτιάξεις ζεστό καφέ ή τσάι.. θα καθήσετε στο μπαλκόνι και θα νιώσεις σωματίδια από το υγρό στοιχείο που υπάρχει πάνω στα χείλη του, να έρχονται και να δροσίζουν το κόκκινο (από τα επίπεδα σεροτονίνης) μάγουλό σου. Και μετά, όπως κάνουν οι σκηνοθέτες να σβήσεις μια ενδιάμεση σκηνή και να πας στο παρακάτω όπου σε αρμονική ευθυγράμμιση με το πάτωμα, θα νιώθεις το βάρος του να ισορροπεί πάνω σου και την ανάσα του να σου ζεσταίνει την παγωμένη απ'το κρύο μύτη.

Και όλα τα παραπάνω χωρίς further details, γιατί αυτές είναι που χαλάνε την μαγεία, αυτές σου ξεθωριάζουν την αυθεντικότητα της παραπάνω αίσθησης. Αν υπήρχε άνθρωπος που συμφωνεί με αυτό που λέω, ίσως και να μην στο έλεγα και να το ζούσα τώρα. Επίσης, μην ρωτήσεις ποια ταινία είδα. Ψάξε να την βρεις και ίσως γράψεις και συ ένα κείμενο ή έστω να σκεφτείς κάποια πράγματα σχετικά με τον έρωτα. 

Αλλά ναι, νομίζω τελικά ότι όταν υπάρχει ένα αιωρούμενο μυστήριο, τα πράγματα σε μία ανθρώπινη αλληλεπίδραση παρουσιάζουν ένα άκρως ενδιαφέρον σκηνικό! Όταν μάθεις τον άλλον από αυτά που επέλεξε εκείνος να σου δώσει, τότε ναι είναι ένα μικρό ταξίδι, μια μονοήμερη εκδρομή στην οικειότητα και είναι τόσο απίστευτα αυθεντική μέσα στον μυστικισμό της.

[You see that building over there, half of the people in it, believe things we never work out for them, ..the other half believe in magic. It's like a war between them.]