λαστ ιν μομεντς.

Μην πεις κουβέντα, αλήθεια. 

http://www.youtube.com/watch?v=UPbOmfeRuKw

Το θέμα ήταν να ανέβουμε στο τρένο χωρίς να κλείσουμε εισιτήρια, χωρίς καν να γνωρίζεις που πάμε. Έπεσε κατά λάθος, σχεδόν επίτηδες μια στάλα από το ποτήρι νερό που έπινες σαν να μην είχες γευτεί ποτέ ως τώρα την γεύση του υδρογόνου σε συνδυασμό με το οξυγόνο. Πιθανόν το οξυγόνο να το πήρες ήδη από το περπάτημά μας στην γκρίζα πόλη με τα αμάξια, τα φώτα και τα φανάρια που αναβοσβήνουν αλλά δεν ξέρουν το γιατί. Ξέρουμε εγώ και εσύ, αρκεί. Είναι εκεί για να μας σταματάνε από την φόρα, να γυρνάς και να κοιτάς πίσω από το μάτι, να κοιτάς στα σωθικά και να προσπαθείς να τα τραβήξεις να βγουν έξω γιατί μόνο να κρύβονται ξέρουν. Οι ανάσες μόνο δεν κρύβονται, κυρίως όταν κάνει κρύο. Σε βλέπω να τις αφήνεις, ίσως λίγο πιο γρήγορα απ'ότι συνήθως, στην προσπάθεια σου να ερμηνεύσεις το πόσο γρήγορα περνούν από μπροστά σου οι σκέψεις μου. Δώσε μου για λίγο το χέρι σου, να δω αν είναι όντως ζεστά εκεί μέσα και αν τελικά χωράω. Τι είναι όμως ο χώρος; Μήπως εμείς τον ορίζουμε με την παρουσία μας; Πόσο με αφήνεις να αναπνεύσω; Τι γίνεται αν οι αναπνοές ενωθούν, αν οι εκκρίσεις είναι αμοιβαίες; Χημεία θα σου πουν, κι αν ομογενοποιήσεις τις αισθήσεις, τότε θα σου κλείσω για λίγο το μάτι και θα προσπαθήσεις να με βρεις πίσω από την σκιά μου που τόσο καλά με κρύβει, αλλά για λίγο μόνο, ελάχιστα,... στην ουσία με ξέρεις, με ήξερες, δεν κρύφτηκα ποτέ, απλά σε αναζητούσα όσο με αναζητούσες και κάπου εκεί βρεθήκαμε.

the cabin

Is it me, or you are all drowning into a vault of misery? I wonder when will that time come to finally feel like we got all we needed.. 

We daily spin around ourselves and around others to find what? Are you really sure you still haven't found what could smell like happiness?

As for me, it's simple.. just a sip of freedom, a few cubes of love and a cabin to fit all that in. I still try to built that cabin, which would be cozy and coloured, with a touch of jasmine. 

We are almost there, to the moment you can whisper "just stay" but still, the next day second thoughts manifest in our heads and time goes by.

You can never promise "forever" to yourself but you can go for a trial version and if doesn't fit, then don't go premium. It's all up to you.

Sometimes i'm scared cause i might stay there picturing that cabin but never get to move in it and then i change my mind and deside that it might not be a real cabin, but just a feeling in which you could host your desires. Maybe you don't even need to try, if it is there, it's there and you don't need shiny glasses to observe it. 

Just watch. It's there, in that smile, in that breath, in that touch.

No.one.

I thought
You thought
We thought
No one speaks.

I dream
You dream
We dream
No one does.

I want
You want
We want
No one takes.

I love
You love
We love
No one tries.

[...]

At the heart of it all

"To me, fair Friend, you never can be old,

For as you were when first your eye I eyed

Such seems your beauty still. Three winters' cold

Have from the forests shook three summers' pride;

Three beauteous springs to yellow autumn turn'd

In process of the seasons have I seen,

Three April perfumes in three hot Junes burn'd,

Since first I saw you fresh, which yet are green.

Ah! yet doth beauty like a dial-hand,

Steal from his figure, and no pace perceived;

So your sweet hue, which methinks still doth stand,

Hath motion, and mine eye may be deceived:

For fear of which, hear this thou age unbred:

Ere you were born was beauty's summer dead."


[Sonnet CIV - Shakespeare]

Life Happened!

..and then what happened? - Life happened! 

They say, it takes about half the time of a relationship to get over it. Is that true? I don't quite have the answer, but what i might know is that there comes a time that you can't face things as they used to be in your mind. Then again, there's this one other time that you simply cannot see what is up to come.

As we grow old we happen to experience a deeper psychological combat with ourselves and it's a bit more difficult to overcome it. So, despite the current circumstances, it is not at all possible to predict how you may react within a bidirectional communication with someone,.. someone you never imagined of being present. I bet that neither did he know a thing..

You smile and you don't know why - you wait for him to show up - your lips turn red by bites when you finally get to talk to him.. you even think of moments when he's not around.. and the best part, you don't even know him.

How can this be? It's so bloody confusing and outstanding at the same time. Still, you have the least clues of what this will lead into.. still you don't quite care as long as it pleases you, even at that point.

Well. that is the mystery of reality and it is one of those moments you don't get to forget, no matter what. It's life, .. and it's happening!

life in a few drops

I want to know what you’d do to me

I just said that

You just said that.

Just kissed the top of the head.

Ever so gently ...

- You did?

- Yes.

And then ...

I kissed your eyelids ...

And they flattered beneath my lips just a little

- A little ...

And ... very very slowly ...

I just grazed your lips ...with mine.

But because you're married,

I did not dare to kiss them.

- No.

- No.

Instead, I went

slowly into your neck ...

And ... I kissed every inch of it.

And I stopped for a while ...

I kissed the birth mark ... you have

on your left shoulder.

Yeah, that.

And ...

I ... smelled you

I really inhale that i smelled you.

How do I smell?

You smell like you.

Like the smell on the plane.

As you smell now.

A mixture ...

Sweetness ... and ...

... Fuck.

And then I kissed your breasts.

And I licked her nipples ...

And stayed there ...

in no time.

And ... I touch you softly

in the beginning, but ...

I understood from ...

Your reaction to that ..

You do not want ...

To be gentle.

No?

No.

And then I thought, that

How does every point

of your body react.

 And I worked almost

one and a half week ...

... With your body ...

And ... I started to learn.

And to know.

Each detail.

I played with you ...

Before ... I went inside of you

Before you stretch your legs ...

Fuck you ... loudly

Fuck you harder

than I wanted.

But I could not

to resist.

And I pulled

Your soft hair ...

And was moving ...

inside you ...

Fucked your mouth ...

Every point ... and you ...

Until we were turned on ...

so much ...

We could not ...

see clearly, and ...

I told you ... and again

again, "I love you."

.

Mock on, Mock on..

Mock on, Mock on, Voltaire, Rousseau;
Mock on, Mock on, 'tis all in vain.
You throw the sand against the wind,
And the wind blows it back again.

And every sand becomes a Gem
Reflected in the beams divine;
Blown back, they blind the mocking Eye,
But still in Israel's paths they shine.

The Atoms of Democritus
And Newton's Particles of light
Are sands upon the Red sea shore
Where Israel's tents do shine so bright.


William Blake

[inspired by the film "Liberal Arts" 2012]

Broken Crown

[touched]

Touch my mouth and hold my tongue
I'll never be your chosen one
I'll be home safely tucked away
Well You can't tempt me if I don't see the day

The pull on my flesh was just too strong
Stifled the choice and the air in my lungs
Better not to breathe than to breathe a lie
'Cause when I opened my body I breathe in a lie

I will not speak of your sins
There was a way out for him
The mirror shows not
Your values are all shot

But oh my heart, was flawed I knew my weakness
So hold my hand consign me not to darkness

So crawl on my belly 'til the sun goes down
I'll never wear your broken crown
I took the road and I fucked it all away
Now in this twilight, how dare you speak of grace

So crawl on my belly 'til the sun goes down
I'll never wear your broken crown
I can take the road and I can fuck it all away
But in this twilight, our choices seal our fate

keep your clothes on

I watched you change into a fly i looked away you were on fire, cause i'm on fire.. let's sleep together right now, relieve the pressure somehow.. you let me violate you, you let me desecrate you... i'm going to take my time..i have all the time in the world..

http://www.youtube.com/watch?v=NU41o6Z-UlY

Skinwashed

A simple fear to wash you away 
An open mind canceled it today 
A silent song that's in your words 
A different taste that's in your mind

This is the life on mars 

Mary was a different girl
Had a thing for astronauts
Mary was the type of girl
She always liked to play a lot
Mary was a holy girl
Father whet her appetite
Mary was the type of girl
She always liked to fall apart

Tell me did you see her face
Tell me did you smell her taste
Tell me what’s the difference
Don’t they all just look the same inside?
Buddha for Mary, here it comes

Mary was an acrobat
But still she couldn’t seem to breathe
Mary was becoming everything she didn’t want to be
Mary would hallucinate
And see the sky upon the wall
Mary was the type of girl
She always liked to fly

Tell me did you see her face
Tell me did you smell her taste
Tell me what’s the difference
Don’t they all just look the same inside?
Buddha for Mary, here it comes
 

This is the life on mars 
This is the life

He said, "Can you hear me, are you sleeping?"
She said, "Will you rape me now?"
He said, "Leave the politics to mad men"

She said, "I believe your lies"
He said, "There's a paradise beneath me" 
She said, "Am I supposed to bleed?" 
He said, "You better pray to Jesus" 
She said, "I don't believe in god" 

Mary was a different girl
Had a thing for astronauts
Mary was the type of girl
She always liked to play a lot
Mary was a holy girl
Father whet her appetite
Mary was the type of girl
She always liked to fall apart

Buddha for Mary, here it comes 
Here it comes

μνήμη vs ανοχή

Μεγάλη συνειδητοποίηση σου λέει.. μόλις θυμήθηκα πως έπαψα να θυμάμαι. Ναι, εγώ που σας μιλώ! Αυτό το ψυχάκι με τα νούμερα, τις ημερομηνίες και τις μνήμες. Το βλέπω με την πάροδο του χρόνου αυτό.. δεν θυμάμαι στιγμές που μετρούσα με χτυποκάρδια και στιγμές που έπαιζαν κάποτε αυτόματη ταινία στο μυαλό. Όλο αυτό έσκασε απότομα τούτη την στιγμή διότι κατάλαβα πως πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια ..και εγώ σκεφτόμουν να κάνω και να προλάβω κάτι άλλο, με αποτέλεσμα να χάσω εκείνον τον προσδιορισμό της χρονικής μνήμης που θα με ταξίδευε για λίγο στο τότε. σκατά. νομίζω πως τώρα δεν εσωκλείομαι νοητικά σε καμία χρονική στιγμή. 

Πρακτικά πάει κάπως έτσι... 

- το χθες πέρασε και είναι αργά για να το σκέφτομαι τώρα

-  σήμερα απλά βλέπω τις ώρες να περνούν, βιαστικές και άδειες

- το αύριο δεν έχω ιδέα με τι μοιάζει αλλά με κουράζει πολύ το σήμερα για να σκέφτομαι το αύριο

Παίζει και να βαρέθηκα, απλά. Παίζει και απλά να τους σιχάθηκα όλους.

Το κακό είναι ότι αυτοί θα σκεφτούν πως μάλλον έκαναν κάτι κακό και πως η τιμωρία είναι η απουσία μου. Αμ δε ρε φίλε, λες να σπαταλούσα τόση ενέργεια για σένα, την στιγμή που δεν σπαταλάω ούτε για μένα ενέργεια. ΝΟΤ.

Πάλι καλά που κάποτε έγραφα και σε κείνο το notebook κι αν θέλω να φρεσκάρω μνήμη, μπορώ απλά να το ξεφυλλίσω. Τι να λέει άραγε; Ναι, πάλι θα εξιστορώ ρομαντικά εκείνο το φιλί και το παιχνιδιάρικο βλέμμα.. Μήπως κι αυτά έχουν κάποια σημασία πια; 

Είχαμε την κρίση, είχαμε τις απεργίες, τρομοκρατία, ξύλο, φτώχια και έρχεται σε μία βδομάδα πάλι ο γαμωβαλεντίνος να μας θυμίσει ότι δεν έχουμε και γκόμενο.. Και μαζί του φέρνει όλους τους καμμένους του κόσμου να ποστάρουν όποια μαλακία μπορεί να αποδείξει ότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για συντήρηση εγκεφάλου μέσα στο κουφιοκέφαλο τους. 

Δεν θέλω να σας βλέπω μαλάκες ανεγκέφαλοι.

Δεν ανέχομαι τους δήθεν φλωροκουλτουριάρηδες, που γράφουν στάτους ένα ποίημα, του λες "πω ρε φίλε τι είπες" και απαντά με ποίημα (πάλι) Δύο περιπτώσεις παίζουν, είτε όντως είναι τόσο καμμένος ή είναι τόσο ψωνισμένος με την πάρτη του που δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο της τελειότητας (δηλαδή αρχίδια).

Δεν θέλω ούτε τις παλιόκοτες που όταν δεν έχουν γκόμενο θυμούνται πως είσαι όλος ο κόσμος τους. Τώρα που εγώ χέστηκα, δεν σε χάλασε..

Και πάνω απ'ολα δεν ανέχομαι εκείνα τα φλωρόπαιδα (97% του νεανικού πληθυσμού μας) που το κωλοβαράνε και το ξύνουν μέρα με την μέρα και μετά μου θέλουν και επανάσταση. ασταδιάλα ρε. βύζαξε λίγο να θυμηθείς την θέση σου.

Και εσύ που το διαβάζεις τώρα αυτό, πάρε ρε φίλε μια μπύρα και πάμε να περπατήσουμε στην πόλη μας γιατί το βαρέθηκα κι αυτό το γαμωδιαδίκτυο.. με κρατάει μακρυά απ'το να είμαι "άνθρωπος". 

Άκου και αυτό για να ισιώσεις/ισιώσω..

 

Deprived, depressed or dehumanized?

I live surrounded by cherished memories
I have a weakness for collecting them
Alphabetize
As far as i recall my childish rituals 
Icons of that world
Always filled my shelves and heart

Now i shelter from the rain
Hole up in my cage
You don't have to think too much today
They filled in for your brain

Curled up - Deprived
I shut away

In a world of synonyms
And handwritten notes
My own puppet performances
Endless bedtime stories
I could touch the moon 
And switch off the sun
I could have my dreams 
And dream about better times

TimeLapse

Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying;
And this same flower that smiles today
Tomorrow will be dying.

The glorious lamp of heaven, the Sun,
The higher he's a-getting,
The sooner will his race be run,
And nearer he's to setting.

That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer;
But being spent, the worse, and worst
Time still succeed the former.

Then be not coy, but use time;
And while ye may, go marry;
For having lost but once your prime,
You may forever tarry.

[Robert Herrick]

role playing appointments

- You've let me down Angele. Very Badly.

- I'll be punished?

- Your punishment my poor Angele, is to be you. To have to live with yourself.

[Dialogue from "Holy Motors" film 2012] 

sequence within

do the math

play it right, there is a sequence of events here

take me with you

set the theme

put me in

just until i can breath again

it would be a shame

just to call this "game"

you can run but you can't hide

make the rhyme

do the crime 

and drown me to this ecstasy

it's so good to see

this world is alive

it's so good to bleed 

from the eternal hive

do the math 

keep me synced 

i'll be the equation of your sight

prove me right

bring the light

and i shall inhale your darkest "bright"

[inspired]

between pleasure and fear

[touched]

You fly, or rather float, drift
Through an enormous dark room
A room of noises

Endless shimmering glissandi
Crackling pizzicato
Coal black, turbulence holes of bass drones
But otherwise empty
No planets, no meteorites
If anything, perhaps fine dust clouds of exploded music

You float there, somewhere between pleasure and fear

In a piece of time you can't determine
You're everywhere but in the present
Hey you disappear further and further
Into these incalculable rooms
And your personality fades away

Your features evaporate, your body decomposes

And your last thought is that you have become a noise
A thin, nameless noise among all the others
Howling in the empty dark room

no personal details

Αγαπημένο μου παιχνίδι είναι, να βλέπω ταινία ή σειρά και να νιώθω στο πετσί μου το σύμπαν μέσα στο οποίο κινείται το σενάριο και οι πρωταγωνισταί. Πρόσφατα λοιπόν είδα ποσταρισμένο στο προφίλ ενός φωτογράφου ένα τρέιλερ από μία ταινία, όπου από την λεζάντα που είχε κολλήσει στην κορυφή του ποστ, μπορούσες να μυρίσεις συναισθηματίλα και πιθανόν μία ανατροπή του ροζ συννεφακίου κάπου μέσα στην πλοκή! Έτσι μπήκα στο πειρασμό να την δω..  μια ζωή την έχουμε άλλωστε (ας δούμε και καμιά κομεντί, πήξαμε στην κουλτούρα μαν).

Αφού την έχω πλέον υπό την κατοχή μου, βάζω τον κόσμο γύρω μου σε mute και παρακολουθώ! ..

Ήταν γεγονός, την είχα πατήσει. Ήταν κάτι που περίμενα να δω και να ακούσω, προκειμένου να εξελίξω με την σειρά μου, την σκέψη του σεναριογράφου. 

Τι θέλω να πω; Άκου.. (ή διάβασε.. whatever works for ya)..

Είναι ποτέ εφικτό να νιώσεις κάτι για κάποιον που δεν γνωρίζεις; αν δεν σου έλεγα πολλές πληροφορίες για μένα θα το άντεχες; μήπως να σου απαντάω γραπτά αντί για προφορικά;

Με λίγα λόγια, έπλασα στο κεφάλι μου μια κατάσταση υπό την οποία μπορείς να νιώσεις πράγματα και να βιώσεις καταστάσεις χωρίς να πας στο βήμα "personal details". Σκέφτηκα λοιπόν, ότι θα γλυτώναμε πολύ βαβούρα και brain fuck εάν δεν ψάχναμε το about του αγνώστου που κάπως μας προκάλεσε διέγερση στο κεφάλι! Να σου πω ωστόσο πως δεν κάνω πλάκα και ομιλώ πολύ σοβαρά γιατί το παραπάνω τηρεί πιστά τους νόμους του σουρεαλισμού. (ο γαλλικός κινηματογράφος με έχει κάψει όντως) αλλά.. 

Αν ας πούμε, πας μια βόλτα με έναν άνθρωπο που γνώρισες σε μία μάζωξη πχ και εν συνεχεία, μιλήσετε για μια ταινία, ένα μουσικό κομμάτι, το χρώμα του τοπίου που σας περιβάλλει. Την επόμενη μέρα θα του φτιάξεις ζεστό καφέ ή τσάι.. θα καθήσετε στο μπαλκόνι και θα νιώσεις σωματίδια από το υγρό στοιχείο που υπάρχει πάνω στα χείλη του, να έρχονται και να δροσίζουν το κόκκινο (από τα επίπεδα σεροτονίνης) μάγουλό σου. Και μετά, όπως κάνουν οι σκηνοθέτες να σβήσεις μια ενδιάμεση σκηνή και να πας στο παρακάτω όπου σε αρμονική ευθυγράμμιση με το πάτωμα, θα νιώθεις το βάρος του να ισορροπεί πάνω σου και την ανάσα του να σου ζεσταίνει την παγωμένη απ'το κρύο μύτη.

Και όλα τα παραπάνω χωρίς further details, γιατί αυτές είναι που χαλάνε την μαγεία, αυτές σου ξεθωριάζουν την αυθεντικότητα της παραπάνω αίσθησης. Αν υπήρχε άνθρωπος που συμφωνεί με αυτό που λέω, ίσως και να μην στο έλεγα και να το ζούσα τώρα. Επίσης, μην ρωτήσεις ποια ταινία είδα. Ψάξε να την βρεις και ίσως γράψεις και συ ένα κείμενο ή έστω να σκεφτείς κάποια πράγματα σχετικά με τον έρωτα. 

Αλλά ναι, νομίζω τελικά ότι όταν υπάρχει ένα αιωρούμενο μυστήριο, τα πράγματα σε μία ανθρώπινη αλληλεπίδραση παρουσιάζουν ένα άκρως ενδιαφέρον σκηνικό! Όταν μάθεις τον άλλον από αυτά που επέλεξε εκείνος να σου δώσει, τότε ναι είναι ένα μικρό ταξίδι, μια μονοήμερη εκδρομή στην οικειότητα και είναι τόσο απίστευτα αυθεντική μέσα στον μυστικισμό της.

[You see that building over there, half of the people in it, believe things we never work out for them, ..the other half believe in magic. It's like a war between them.]

the living room

Από εδώ είναι η κουζίνα μας, στο βάθος το wc και τα υπνοδωμάτια, στα δεξιά μας βλέπουμε το καθιστικό και το μεγαλύτερο δωμάτιο του σπιτιού, το "living room" (ζωντανό δωμάτιο).  Αυτό δημιουργήθηκε για να χωράμε όλοι μαζί, να συναντιόμαστε όταν βγαίνουμε από τα άλλα δωμάτια, εδώ είναι η ζωή. 

Κι όμως αυτό το ατελείωτο δωμάτιο πάντα με έπνιγε, πάντα φορούσαμε μάσκες δήθεν χαράς για να μπούμε εκεί, αλλιώς σε χρέωναν στην μεσόπορτα για λάθος dress code και έτρωγες πόρτα, όπως λένε και στα κλαμπ! Αυτό το δωμάτιο κρύβει όλες τις αναμνήσεις από τότε που ήσουν παιδί που ξεροστάλιαζες να φτάσεις στο "μεγάλος". Από κει, πέρασαν συγγενείς, στιγμές μάζωξης σε εορταστικές περιόδους, που τις περισσότερες φορές περίμενες να τελειώσει η βραδιά και να πας πάλι στο δωμάτιο σου.. να κλείσεις την πόρτα για να μην βλέπεις πια το living room,.. να πεθάνει σιωπηλά για σένα η όψη του και η επιβλητικότητά του.

Όταν ήμουν παιδί αυτό δεν το έβλεπα..  μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα πολλά. Όπως γιατί άραγε δεν με πήραν τα ζουμιά όταν έφυγα να σπουδάσω εκεί στην ξενιτιά, αλλά με πήραν όταν άφηνα την ξενιτιά να γυρίσω και πάλι εδώ.  Επίσης το γεγονός ότι για μένα το πιο ζωντανό και ζεστό δωμάτιο είναι αυτό που μένω εγώ και κοιμάμαι. Την ψυχολογική ανάλυση την έκανα, όταν συνειδητοποίησα ότι το μόνο που λείπει από τον χώρο που έχω φτιάξει για μένα, είναι το wc. Κατα τ'άλλα το έχω φορτώσει με ό, τι θα μπορούσε να έχει μέσα το "δικό μου εργένικο σπίτι". Τυχαίο; Όχι. Αυτό είναι για μένα ο κόσμος μου. 2χ2 και ότι χωράει βάλτο εκεί. Τουλάχιστον "εκεί" δεν χρειάζεται πάσο στην πόρτα για να μπεις, ούτε μια συγκεκριμένη διάθεση. Όλες οι διαθέσεις είναι καλοδεχούμενες και περιέχουν και soundtracks, γιατί χωρίς μουσική θα ήτο κι αυτό νεκρό! 

Συμπερασματικά λοιπόν, το living room ή αλλιώς σαλόνι αν δεν το έπιασες ακόμη, είναι ένα μικρό δείγμα της κοινωνίας που μας πνίγει, που μας θέτει "πρέπει" και μας αναγκάζει να υιοθετήσουμε έναν ρόλο προκειμένου να "υπάρξουμε".

Μαζί με το σαλόνι, πακέτο πάνε και αυτές οι ρημάδες εορτές που σου βάζουν την ταμπέλα να είσαι "χαρούμενος και ευτυχής". Όχι ρε δεν θέλω να είμαι καλά αυτές τις μέρες, προτιμώ "τις άλλες μέρες".. είναι και πιο πολλές, συμφέρει. Την έκφραση "μέρες που είναι" την έχω σιχαθεί. Και όποιος την ξαναπεί θα τον βαρέσω με ευχαρίστηση. (αν και δεν είμαι άνθρωπος της βίας). 

Για να μην με περάσεις και για γκρινιάρικο, απαισιόδοξο πλάσμα θα κλείσω με κάτι θετικό που επικρατεί μέσα σε όλα αυτά. Όταν πια στήσω το "δικό μου σπίτι" όπως κι αν είναι αυτό, σίγουρα πολύχρωμο,.. θα ζω αυτές τις μέρες με την ελευθερία της χαράς, δηλαδή να κάνουμε ότι θέλουμε αρκεί να μας ευχαριστεί, να μην πάμε να αγοράσουμε δώρα αλλά να φτιάζουμε κατασκευές στο σπίτι με υλικά που είναι ψιλοάχρηστα πλεόν, να πάμε ένα ταξίδι με ίσα ίσα την ικανότητα να τσιμπήσουμε και κάτι γιατί οι εικόνες σε χορταίνουν και κυρίως να κουβαλάμε το σκεπτικό ότι οι γιορτές και τα σαλόνια που πήζουν από κόσμο είναι απλά ένας τρόπος να μην βαριόμαστε στην ιδέα ότι όλες οι μέρες ενός έτους είναι ίδιες, είναι σαν τις δημιουργικές εργασίες που σου έβαζαν στο σχολείο, για να μην νιώθεις ότι όλα είναι απλά διάβασμα βιβλίων, είναι το σπάσιμο της ρουτίνας. Αρκεί όλα να μένουν εκεί και να μην νιώθεις πως "πρέπει να είσαι καλά"... τότε χαλάει η συνταγή.

ΥΓ. Καλή χρονιά να' χεις και να ξέρεις πως το 13 είναι lucky number γιατί η τύχη βασίζεται σε επιλογές, όχι σε προκαταλήψεις. Καλή σου νύχτα daydreamer.. 

Romance... In a most unlikely place.

.. And it was love

Detecting life. Verify location. Good evening. Tonight has been a wonderful experiment in human contact, a symbiotic relationship between man and machine and you. The human brain is capable of millions of connections; each one, a memory, an event. Tonight will be remembered not by one, but by thousands of these relationships. As you leave here tonight, close your eyes and travel back to here. To now. And always remember that for this one moment, you were not alone, and you felt something that thousands of others had felt. And it was, love